ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد می گرید»*
اسم برای بعضی چیزها بد جور جواب میدهد. لُبّ مطلب را درسته میگذارد جلوی چشمت و کیف میکنی از این شُسته رُفته بودنش. مثلاً آشِ دندونی. از همان آشها که برای بچهای که تازه دندانش درآمده درست میکنند. به نظرم خیلی اسم درست درمانی است. هم شان نزول دارد هم خوش آهنگ است. هم آدم حس گوگوری بهش دست میدهد. مگر به آشی که سبزی تویش دارد و سبز است یا حتی نارنجی است میشود گفت دندونی. حاشا و کلا! لوبیاهای سفیدش هم کَإنّه دندان تازه بیرون زده نینی مزبوری که آش برایش درست شده.
کاش این درد لعنتی، همان که بعضی وقتها به سراغم میآید، هم اسم داشت. حداقل پشت تلفن لازم نبود ده دقیقه جان بکنم که بگویم چه مرگم است و آخرش طرف چیزی بگوید بسیار نزدیک به اینکه "هان؟ تو جیب جا میشه؟".
ماه هم انگار سردش بوده امشب
رفته در آغوش یک ابرِ پتو مانند
چشمکِ از راهِ دورِ یک ستاره پیشکش،
مهتاب هم حتی نمیتابد!
من دلم یخ بسته در غربت
از این که با خودم نجوا کنم پیوسته:
اینجا روز، آن جا شب
این یکی آزاد گشت و آن یکی در بند
این یکی زخمیتر و آن یک جدا از همسر و فرزند
همچنانم سوزِسرد و باد میآید
با خود عطرِ کاجهای سبزمیآرد
و مرا یاد پرستوها میاندازد
یادِ آنهایی که ماندند و نکوچیدند،
که اسیر دام گردیدند...
کاشکی میشد بگویم من حواسم هست
راهِ آنجا را بهیادم هست
دردِ آنها دردِ من هم هست
و به یاد پایداریهایشان، من سبز خواهم ماند
و براشان سورهٔ والعصر خواهم خواند
و میکوشم که این تهماندهٔ ایمانِ خود را نادهم برباد
که خدایی هست و
پایان زمستان را بهاری هست.
زمستان ۹۰