تازگیها حس میکنم از من میترسی. از تغییرات شدیدم. از دوستهایم. از آنهایی که دوستشان دارم. همه اینها دارند تو را از من میگیرند. اصلاً چه میدانی که قضیه چیست؟ چه میدانی که من چهقدر دلم تنگ شده تا برایت بگویم که اشکم از ارتفاع بلند که خود کشی میکند وسط راه از ترس سکته میزند! روزی یک عالمه اشک مرده روی کاغذهایم میریزد. چه میدانی عدسی که درست میکردم، گلپر که میخواستم بریزم، دیدم نمیدانم گلپر دوست داری یا نه؟ چه میدانی چه عذابی دارد وقتی که نصفه شب است و نمیشود زنگ زد و پرسید که گلپر برایت چه رنگی است. که برایت گفت: گلپر باید یاسی باشد! ارغوانی کمرنگ. همین ندانستنها و نگفتنهای جزئی است که تو را از من میگیرد.عکسها را میبینی و فکر میکنی پشت هر کدامشان قصهای است که تو حتی جزء کوچکی از آنها هم نیستی. دلت نمیآید لایک بزنی. این را از تمام عکسهایی که لایک نکردهای میشود فهمید. چه میدانی که
خاکستریِ لنزدوربین، برق چشمانت را روی همه عکسهایم انداخته. مهربانتر باش و به
من بگو گلپر برایت چه رنگی
است.
۱۳۹۱ مهر ۲۴, دوشنبه
۱۳۹۱ شهریور ۲۶, یکشنبه
هفتِ خبیث
داشتیم هفتِ خبیث بازی میکردیم. تازه بازی را
یادم دادهبودند. فکر کردم روابط خیلیها هم به همین سیاق است. یک روزی، یک عالمه
کارت را تقسیم کردهاند با هم. بعد کم کم خسته شدهاند. از یکدیگر. از کارتهای
تکراریشان. بعد از کلی مباحثه، قرار میگذارند که یکی خال را انتخاب کند و دیگری هم مثل او بازی کند. دیگری که خستهتر شد اصرار میکند که قانون جدیدی بگذارند. سربازی
به میدان میآورد تا قاعده را عوض کند. بعد هم کارِ لج و لجبازی و انتقام بالا میگیرد. راه به راه، قوانین مسخره وضع میکنند تا شاید بازی ادامه یابد یا شاید
هم زودتر تمام شود. قانونِ هفت هم به گمانم لحظاتِ واپسینِ بازی وضع شده. برای
همین است که اسم بازی را گذاشتهاند هفتِ خبیث. آخرِ بازیهاست که اسمشان معلوم
میشود.
از اول میدانستم این بازیهایی که همه میخواهند
زودتر از دست کارتهایشان خلاص شوند آخر و عاقبت خوشی ندارند. گفتم من که خودم را
میشناسم، بیایم و سرخوش بازی کنم. آخرش هم حال بدهم به دوستی که تولدش بود تا زودتر از دیگران
ببرد. بیشتر از نصف کارتها دست من بود که بازی تمام شد.
۱۳۹۱ شهریور ۱۲, یکشنبه
رجعتِ لذتی دیرین
وضعیت جالبی است. به عنوان یک مهندس وقتی مقالهای
را میخوانم به دنبال این هستم که مدلش کنم، با یک سیستم. ورودیها و خروجیهایش
را شناسایی کنم. ببینم چه چیز جدیدی در مقایسه با سیستمهای قبلی دارد؟ تا جایی که
امکان داشتهباشد اطلاعات را فشرده کنم و اضافاتش را بیرون بریزم. اما وقتی مقالات
فلسفی را میخوانم هر لغت برای خودش یک سیستم است. انگار با سیستمی متشکل از اجزای
گسترده روبهرو هستم. که یافتن کلمات کلیدی، برخی ساختارهای خاص گرامری و میزان
اهمیت هر کدام از آنها برای درک مطلب حیاتی است. این طرز فکر، هنگام خواندن مقاله،
برایم جالب و هیجانانگیز است. به روحیه پازلچینِ من شباهت بیشتری دارد. این که
سیستم را با ورودی و خروجیاش نشناسم. سیستم را بر اساس قوانین بیانشدهاش از دلِ
متن بیرون بکشم. اصلاً نمی دانم امکان پذیر است که سیستمی را با ابزارهایی از جنس
خودش شناخت یا نه. به نظرم ورودی و خروجی چیزی مستقل از سیستم هستند ولی شناخت یک
سیستم از طریق خودش، مثل نرگسِ پنج سالهای است که مینشست در سبد لباسها و دستههای
سبد را میگرفت تا خودش را بلند کند و تاب بدهد. کماکان اما، این جور تلاشها برایم لذت بخش
است. حداقلاش این است که آدم را قوی میکند.
۱۳۹۱ شهریور ۵, یکشنبه
ارواحِ کچل
داشتم با خودم فکر میکردم چهقدر مضحک است که
عکسهای لخت پرنس هَری برای خیلیها دیدن دارند. بعد به طرز عجیبی ارتباط
بین مشاوره رفتن و لخت شدن برایم روشن شد. فکر کردم شاید دیگرانی هم منتظرند که عکسهای لخت
من را کنار مشاورِ بلوندِ چشم خاکستری ببینند!
از جلسه پیش به بعد به این نتیجه رسیدهام که
مشاور کسی است که برای مشکلات اسم بلد است. تو برایش توضیح میدهی و تازه اگر خیلی
حواسش به حرفهای تو باشد، فکر تولد آخر هفته دخترش نباشد و به قدر کفایت حضور ذهن
داشتهباشد نام مشکلت یادش میآید. مشاورها، یا حداقل این یکیشان، آدمها را در
دستههایی شبیه دستههای پنجتاییِ ریاضیاتِ دبستان میگذارند تا شمارششان از دستشان
در نرود. یک سوال بیربط میپرسند و تو بیحوصله جوابی میدهی. سریع تو را افقی روی چهارتای قبلی میکشند و اگر بهشان
توجه نکنی مجبورت میکنند ــ درحالی که توی نخ دو نفری هستی که دارند توی خیابان جلوی
ساحل از هم لب میگیرند ــ بگویی "دقیقاً". و بگویند: ویوی اینجا معرکه است مگر نه؟
و تو سرت را به علامت تائيد تکان بدهی، در حالی که داری حساب کنی از جایی که او
نشسته منظره مورد نظر قابل روئیت است یا نه؟
بعضی آدمها کارشان به مشاوره که میرسد هر چه
دارند روی دایره میریزند و صدای مفتحضی از این دایره بلند میشود. من اینطور
نیستم. مشاورم هم از این جور آدمها
ــ یعنی امثال من ــ خوشش نمیآید. هی ساعتش را نگاه میکند که وقتش
بشود و بتواند بگوید: کلاینتِ ـ و نه مریضِ ـ بعدیام منتظر است. ولی هر دفعه که
بیرون میروم خبری از بعدی نیست.
نگاهکردنِ چند ثانیهای بعضی آدمها تاثیرات
عمیقتری در زندگیام داشتهاند تا این چند جلسه مشاوره که رفتهام. مثل شیمیدرمانی
رقتبار است. در حالی که با گوشت و پوستت درک کردهای در حال احتضاری، به آن تن در میدهی.
به روحت زخم میزنی مگر چند صباحی بیشتر زنده بمانی. مشاوره روحت را کچل میکند.
درست شبیه احمدْ گنجشک. همان که تمام دوران ابتدایی، در کوچه پسکوچههای راه مدرسه به
خانه هراسِ دیدناش را داشتم.
۱۳۹۱ شهریور ۲, پنجشنبه
کشکِ چند روزْ مانده
خانه تاریک است با اینکه اینجا و آنجا چراغهای
جداافتادهای روشن هستند. هنوز پاهایم از کوهنوردی آخر هفته کوفته است. حال ندارم
بلند شوم و چراغهای دیگر را روشن کنم. تابستان تمام نشده، روزها کوتاه شدهاند.
چشمانم هم گول خوردهاند و مدام پلکها روی هم میافتند. یاد حرف امروز دکتر میافتم:
"شما در خانوادهتان سابقه ابتلا به سرطان پوست ندارید؟ با این که رنگ خال و
مشخص بودن مرزش، نشانههای خوبی هستند اما
در مورد خالی که به خودی خود به خونریزی بیافتد احتمال سرطان پوست وجود
دارد." یادم میافتد که دکترها زودتر از همه باور میکنند که میشود همین یک
لحظه بعد نبود و فکر میکنم خوش به حالشان. الان دیگرچشمهایم بستهٔ بستهاند. یاد
کسی میافتم که یکبار عاشقانهای برای خالِ گونهام سروده بود. از خودم میپرسم
وقتی سرش خیلی نزدیک به گونهام بود، احتمالش را میداد که این خال سرطانی شود؟
اتفاقا دیشب هم خوابش را دیدم. سالهای زیادی است که همدیگر را ندیدهایم و
رنگ و رویش هم
در خوابهایم و هم در خاطراتم رفتهاست. آنوقتها ده سال بزرگتر بودنش یک قرن به نظر میرسید. آرام بود و الان که دارم این کتابِ کریپکی*
را میخوانم نتیجه میگیرم که آن موقعها زندگی برایش ضروری غیرِپیشینی بود. فکر
میکنم اگر تمام این ده سال را فقط و فقط بافتنی بافتهبودم، چیز نزدیکتری به او میشدم
تا الان که اینجایم. چراغهای خانه پرنورتر شدهاند و از پشت پنجره پرهیب آدمهایی
که به خانهشان میروند دیده میشود. بلند میشوم که بروم بادنجانها را توی فر
بگذارم. کشکِ چند روزْ مانده ممکن است خراب شود.
* نامگذاری و ضرورت ترجمه کاوه لاجوردی- نشر هرمس
۱۳۹۱ مرداد ۲۷, جمعه
مرگ: سه
شرایطِ فرضی برایم متصور است که در آن فرزندم را _از روزی که به دنیا آمده_ با نامی بخوانم و بعد از گاهی ببینم که این اسم اصلاً برایِ او نیست و از آن لحظه به بعد، چیز دیگری صدایش بزنم. از همان لحظهای که حقیقتی در نظرم تغییر شکل داده و در چهرهاش چیز دیگری دیدهام. طفلک کودکم! شما بگویید انصاف است که مادر شوم؟ مرگ پیش از تولد برایش بهتر نیست؟
۱۳۹۱ خرداد ۲۹, دوشنبه
مرگ: دو
اوهم سبک خودش را برای نوشتن داشت. لغاتی را به کار میبرد که تایپشان
برایش راحت تر بود. کلماتی که بیشتر حرفهایشان درردیف وسط صفحه کلید بود، از آنها
که تویشان زیادی چ و ح و ج نداشت. از بچگی انگشت کوچک دست راستش درست کار نمیکرد.
شب عروسیاش هم، عسل را که میخواست در دهان نو عروساش بگذارد، لباس گرانقیمت سفید
را به گند کشید. کلاً سبک زندگیاش همین بود. کارهایی را که خوب بلد نبود انجام
دهد، کم و کمتر انجام میداد تا آرام آرام فراموش کند که بلدشان نیست. بعد برایش
میشد سبک زندگی. روشی که آنجورانتخابش کرده بود. اتفاقاً خیلی هم طرفدار داشت. حتی
بعضی از طرفدارانش سبک نوشتناش را منطبق بر نظریههای فلسفی مدرن میدانستند و
نبوغش را ستایش میکردند. در رانندگی هم مهارت چندانی نداشت. یک پارک دوبل برایش
به مثابه امتحان الهی بود. کم کم داشت رانندگی را هم کنار میگذاشت. دفعه آخری که
دیدمش از بچهها سراغ یک راننده شخصی ارزان را میگرفت. آن شب زنگ زدم و گفتم که
حالم خیلی بد است و اگر به دادم نرسد تا فردا دوام نمیآورم. میدانست پولش را ندارم که زنگ بزنم آمبولانس بیاید. در محذوریت بدی گذاشته بودمش. از طرفی راحت
نبود راه طولانی تا خانهٔ من را با ماشین بیاید. از طرفی هم دوست نداشت فردا بین دوستهایش
چو بیافتد که فلانی برای دوستاناش ارزش قائل نیست. فعلاً همین برایش بس بود که جدا
شدن ناگهانی از زناش نقل مجلسشان شده بود. وقتی داشت میآمد باران بدی گرفته بود.
روی پلی که شمال و غرب شهر را بههم وصل میکند ماشیناش از ریل خارج شد و کنار رودخانه شهر
مرد. امسال سال کم بارانی داشتیم. ماشیناش حتی در آب هم نیفتاده بود. توی ماسههای
سفیدکزده فرو رفته بود.
اشتراک در:
پستها (Atom)