۱۳۹۰ آذر ۵, شنبه
خشونت علیه زنان
۱۳۹۰ آذر ۳, پنجشنبه
"بهدنبالِ قطعهٔ گمشده"
تا جایی که یادم می آید هیچ مسابقه ورزشی را تا انتها ندیدهام. نه اینکه نخواسته باشم، نه. چند باری هم تلاش کردهام که برای همراهی با دوستانم تا آخر بازی را ببینم ولی هرگز کامروا نبودهام. برایم بسیار جالب و در عین حال غیر قابل درک است که چهطور دانشجوی دکترایی که حتی به خودش زحمت نمیدهد تا سالی یک بار هم به مجموعه بدنسازی دانشگاه که صد قدم دورتر از اتاقش است سری بزند، دو ساعت مینشیند به تماشای مسابقه ورزشی که هیچ سررشتهای از آن ندارد و لذت فراوانی هم میبرد؟ خودش را جای که میگذارد؟ با که همذات پنداری میکند؟ چه حس مشترکی را تجربه میکند که سرشار از هیجان میشود و با بالا و پایین رفتن توپ خودش هم بالا و پایین میرود؟ یاد بازیهای دوران کودکیاش میافتد؟ بازی را فیلم درماتیکی میبیند که در آن "یا وصال یار باید یا حریفان را شراب"؟
قبلترها فکر میکردم این از خصوصیات ما جهانسومیهاست که سر هیچ و پوچ شلوغ میکنیم و سرمان به لاطائلات گرم است. ولی ماشین آتش زدنهایِ طرفدارانِ تیمِ هاکیِ ونکوور بعد از شکست تیم محبوبشان در تابستان امسال نظرم را بهکل تغییر داد. گویا این یک هیجان انفعالی است که خیلیها از آن لذت میبرند و به وضعیت سیاسی، اقتصادی، اجتماعی هم ربطی ندارد.
اگر بخواهم از دید احتمالاتی به بازی نگاه کنم، خیلی چیزهایش به شانس بستگی دارد. منِ غیرحرفهای با دیدن یک بازی نمیتوانم روی مهارت بازیکنها یا تیمها نظر بدهم یا حتی به این نتیجه برسم که یکی از دیگری بهتر است و طرفداریاش را کنم. من یک ناظر سومم که هر دو تیم را یکسان میبینم و نتیجه بازی هم هیجانی در من ایجاد نمیکند. نهایتاً از قیافه یکی و از هیکل دیگری بیشتر خوشم بیاید! اگر بازی بینالمللی هم باشد ایرانی بودن یکی از تیمها هیچ تفاوتِ ویژهای برایم ایجاد نمیکند. شاید از وقتی دارم تمرین میکنم بیوطن زندگی کنم اینجور میشود. قبلترها دوست داشتم تیم ایرانی ببازد که "توهمِ سلطه بردنیا"یِ حاکمانمان بیشتر نشود ولی این تمایل هم هیجان ایجاد نمیکرد.
زمانی که میگذارم تا مسابقهای را ببینم و لذتی که از آن به دست میآورم، برایم مصداق غبنِ فاحش است و نتیجهاش همین میشود که تا به حال هیچ مسابقه ای را تا انتها ندیدهام. ولی بیشک بخشی از ذهنِ این همه تماشاگر هست که به صورت اساسی با قضیه درگیر میشود. بخشی که هرچه در خودم میگردم پیدایش نمیکنم.
پینوشت: یادم آمد که در مسابقات المپیک زمستانی پارسال چند تا نمایشِ اسکیت (Figure Skating) را تا آخر دیدم. هرچند بیشتر نمایش بودند تا مسابقه ولی گفتم بگویم که ریا نشود!
۱۳۹۰ آبان ۲۷, جمعه
پوکر عشق
۱۳۹۰ آبان ۱۴, شنبه
آش پشتِپا
دوباره بوی پیاز بهانه شده
اشکم به روی گونه روانه شده
روغن رسیده به لحظهٔ معراج خود
امشب فضای آشپزخانه چه عاشقانه شده
گذاشتهاند اسم آش را آش پشتِپا
حتما به حکم به پایرفتن است که این اسم عامیانه شده
وگرنه کجا میرود این عشق از دلم
یا برق آن نگاه که در کالبدم جاودانه شده
یا جای بوسههای هوسناک و وحشیات
کو حد شرعیاش فرای هزار تازیانه شده
اشکهایم همه کشک میشود، به هم میخورد فضا
قاشق بهدست پدر خبر می دهد که آش
حاضر برای یک سور شبانه شده!
۱۳۹۰ آبان ۲, دوشنبه
فصل اول: بالاتنه
۱۳۹۰ مهر ۱۷, یکشنبه
السلام علیک یا ضامنِ فرمها
حالم از پر کردن هر چه فرم است به هم میخورد. این چند روز، اسمم، روز تولدم، اسم جد و آباءام توی هزار فرمِ ویزا، درخواستِ اقامت، تمدیدِ اجازه تحصیل، لاتاری و غیره ثبت شده. اصرار دارند که بارها و بارها همهچیزت را ثبت کنند. که اگر یک روز خواستی همه چیز را پاک کنی، که اگر هوس کردی شب بخوابی و خواب ببینی که یتیمی، مجردی، آوارهٔ بیشهر و کشوری؛ بالفور میلیونها فرم چاپ کنند و هزار هواپیمایِ ملخیِ سمپاشی اجاره کنند تا در دورترین نقطه زمین هم باران ببارد از تمام فرمهای زندگیات. فرمهایی که پای همهشان را امضا کردهای.
به جای این همه دردسر میتوانستند نگاهت را ثبت کنند. آن وقت، آن روز صبح که از خواب بیدار میشدی و سرمست از رویای بینام و نشانِ دیشبات چایِ شیرین میخوردی، برق توی نگاهت با هیچ فرم قبلیشان همخوانی نداشت.
۱۳۹۰ مهر ۱۶, شنبه
دلتنگی
دلم برایت جورعجیبی تنگ می شود. مثل وقتهایی که یک جمله از یک صفحه را با هزار سلام و صلوات - که موس وسطش جفتگ نیندازد- انتخاب کردهای. میخواهی کپیاش کنی و جای دیگری بگذاری. یکهو میبینی کپی نشده، برمیگردی به همان صفحه قبلی. جملهات هنوز انتخاب شده ولی جرأت نمیکنی بهش دست بزنی. دست و دلت میلرزد. میدانی اگر رویش کلیک کنی، میپرد. دلم برایت همان جور تنگ می شود. جوری که فلجم میکند. به عکست زل میزنم و به هیچچیز دست نمیزنم. میگذارم همه چیز همانطور که هست بماند. میترسم مبادا بپری!