دبستانی که بودم زیاد مداد را توی دستم فشار می دادم. هنوز برجستگی اش کنار انگشتم دهن کجی می کند. سال ها است که از آن دوران گذشته و عادت دیرین من هم استحاله یافته! خودم را زیاد به دنیا فشار می دهم. بسیار محتمل است که سال ها بعد ببینم گوشه ای از روحم ورم کرده و دهن کجی می کند...
چقدر این پست رو دوست داشتم نرگس
پاسخ دادنحذفانگشت من هم؛ یعنی گوشۀ روح من هم کج می شود؟ شاید هم شده باشد.
پاسخ دادنحذفبه ایوب:
پاسخ دادنحذفشده است به گمانم. باید مواظبش باشیم.
خیلی با این پست احساس نزدیکی می کنم. اگر اجازه بدی در فیس بوک share کنم.(؟)
پاسخ دادنحذفبا ذکر منبع، چرا که نه.
حذف