ما همه بوسه گه کنیم آن سر زلف سعتری "
۱۳۹۰ شهریور ۲۷, یکشنبه
بعضی کلمات را باید نگه داشت برای روز مبادا
ما همه بوسه گه کنیم آن سر زلف سعتری "
۱۳۹۰ شهریور ۲۰, یکشنبه
مستند خانگی از حیاتِ وحش
گوشهٔ راست زیر گردنم هنوز گزگز میکند. به طرز بسیار مطلوبی گردنم را با دندانهایش نواخت. کارش را خوب بلد بود و در گوشم همان چیزهایی را که دوست داشتم پچپچ میکرد. تا چشمش به روشنایی وسط اتاق افتاد اما، به ناگاه راهش را کشید و رفت. رفت که گردِ دیگری گردد. بیانصاف صبر نکرد ببیند چه در چنته دارم. نور چراغ دست و پایش را سست کرده بود.
صبور منتظر ماندم تا از نور شدید آزرده شود و پایین آید. وقتی گرفتمش، ژست روشنفکری را کنار گذاشتم و بالهایش را با ظرافت تمام کندم و از هنرنمایی خودم نشئه شدم.
اصلا مخالف هوسبازی نیستم. اما در آن لحظه من هم هوس داشتم که هنرنمایی کنم. اگر منصفتر بود، اگر میگذاشت با او نشئه شوم شاید من هم هوس نمیکردم جور دیگری ارضا شوم.
حیف شد! هردومان کارمان را خوب بلد بودیم.
۱۳۹۰ شهریور ۱۴, دوشنبه
لطفاً برسد به گوش نامَحرم
من از قبل می گویم که بازندهام. لطفاً گوشهایتان را خوب باز کنید و وقتی سوت مسابقه را زدند نخواهید سرزنشام کنید که این زَنَک دویدن بلد نیست. بروید بلیط مسابقه اسب سواری بگیرید و سر اسبها هوار بکشید. اصلاً هرچه فحشِ نداده در زندگی دارید بدهید به اجداد این اسبهای لنگ. مطمئن باشید اینبار دیگر گولِ تشویقهایتان را نمیخورم. که هی بدوم و بدوم و بدوم. آخرش که نفس کم آوردم، آخرش که دار و ندارم را به باد دادم، آخرش که یک نرهاسبی جفتپا برایم گرفت و زمین خوردم، صدای نُچ نُچتان بشود قوز بالای قوز. از قبل بهتان می گویم که بازندهام. لطف کنید و بشنوید.
۱۳۹۰ شهریور ۵, شنبه
نادانِ صرف ونحو معلوم است که لازم و متعدی نمیداند.
۱۳۹۰ مرداد ۳۱, دوشنبه
غربزدهگیِ ذهنِ عیاش یا در بابِ نمکِ بیهقی خوردن و نمکدانِ دهخدا شکستن
۱۳۹۰ مرداد ۳۰, یکشنبه
خودخواهیِ بودار
گفتم: دیگه این عطر رو نزن، منو به یاد لحظهٔ خوبی میندازه که حالا دیگه تصویری ازش ندارم. بذار همونجور بمونه، شاید یه روز تصویرش پیدا شد!
گفت:چه خوب که گفتی، هر روز یه عطر جدید میزنم که به جای همشون تصویر خودم جانشین بشه!
با خودم گفتم جای شکرش باقی است که بعضی خاطرههایم بوی عرق میدهند.
۱۳۹۰ مرداد ۲۷, پنجشنبه
فرکانسی بالاتر از باردرهفته
هرهفته پنجشنبهها حوالی عصر با بچههای دانشکده جمع میشویم و قهوه مینوشیم. عصرهای زیادی در راهرویِ منتهی به محلِ قرار فکرمیکنم کاش حال بهتری داشتم، حالا که قرار است خیلی از دوستانم را ببینم.
امروز توی همان راهرو و در همان حال و هوایِ مشابه بودم که یادم آمد کم و بیش دو سالی است هر هفته، هر پنجشنبه همین طورم. با این همه نمونهبرداری هفتگی باید زودتر نتیجه میگرفتم که آدم غمگینی شدهام.
پینوشت: نرخ نمونهبرداری نایکوییست را هم در نظر گرفتهام. احوالاتم این چند سال خیلی کند-تغییر شدهاند. جز موارد نادرهیچچیز آنقدر هیجانانگیزبه نظر نمیرسد که حالم را دگرگون کند. مدتهاست فرکانسی بالاتر از باردرهفته ندارم.