۱۳۹۰ مرداد ۲۷, پنجشنبه

سماجت در آزردن

از دیدِ خودش تلافی کرده و ایده‌هایی را که تو ازشان دم می زنی جلویِ چشمت جامهٔ عمل پوشانده تا طعمِ تلخ‌ آثارشان را بچشی.
تو هیچ احساس بدی نداری و هنوز هم به حرف‌هایت معتقدی.
او با معیارهای خودش کار اشتباهی انجام داده و معذب است. تمام تلاشش را می کند که ثابت کند تو آسیب دیده‌ای یا حداقل آزرده شده‌ای. تنها در این صورت است که کارش از دید خودش موجه می شود.
سماجتش در بیان این پرسش که " ناراحتی؟" آزارت می دهد. بار آخر با لحن قاطعی می گویی :" گفتم که، ناراحت نشدم." او تأییدی را که دنبالش بوده می گیرد و با پوزخند می گوید: " از لحنت معلوم است که اصلا ناراحت نشده ای!" و می رود که با وجدان آسوده بخوابد.
حجمِ آزاردهنده‌ای شبیهِ بغض در گلویت شروع می کند به بزرگ شدن.

۱۳۹۰ مرداد ۲۲, شنبه

در بابِ تمایلاتِ قبیحه به کارتن‌خوابِ محل

آدم‌ها کارتن‌خواب که می‌بینند دو نوع واکنشِ بسیار ناشبیه به هم بروز می‌دهند:
عده‌ای خوشحال می‌شوند که میزان بدبختی‌شان از حجمِ بدبختیِ کارتن‌خواب رؤیت شده کمتر است و مذهبی‌ترها خدایشان را شکر می‌کنند. و همگی‌ زودتر راهشان را می‌کشند و می‌روند تا مبادا بوی کارتن‌خواب بگیرند.
دیگرانی هم هستند که مدتی خیره می‌شوند به خنزر‌پنزرهای طرف و امیدوارند نگاهشان به هم گره بخورد و در صورت مواجهه با ‌بی‌محلی به خود می‌گویند: " یادم باشد کارتن‌خواب که شدم به آدم‌هایی که از کنارم می‌گذرند با محبت نگاه کنم. طلفکی‌ها گناه دارند ". برای این دسته بوی کارتن‌خواب یادآورکولیان لورکایی‌، زخمه بر ساز، لندن و غیره است.
قدم زدنِ دوستان از دو سنخِ متفاوتِ فوق‌الذکر در محله‌ٔ کارتن‌خواب‌های شهر نه تنها لذتِ هر دو را زایل می‌کند، بل شبهاتی در بابِ سلامت روان به میان می‌آورد!

۱۳۹۰ مرداد ۱۷, دوشنبه

مردم‌آزاری از نوعِ دل‌چسب

ظهر بود و برخلافِ عادت خوابم برده‌بود. خواب دیدم زنگ در صدا می‌دهد. نه از این زنگِ آیفون‌های تصویری که هویت زنگ زننده را با به نمایش گذاشتن‌اش مخدوش می کنند، از آن‌ها که فشار دست و اشتیاقِ طرف را از امتدادِ زنگ و تعداد تک زنگ‌ها و زنگ‌های خفهٔ میانی می‌شود حدس زد. نزدیک بودی. پشت در خانه­ام زنگ می‌زدی و من از شوق دیدارت از خواب پریدم.

۱۳۹۰ مرداد ۱۳, پنجشنبه

Periods

چگونه بگویم. چیزی مثل ظرفِ پر از آبی که تکان می‌خورد، که اگر بریزد حیف می‌‌شود، که خنک و دلچسب است، در دلم وول می‌خورد. دنبال کسی می‌گردم که بغلش کنم و آب را به زور در حلقش بریزم. بعد هم در دم، دلم خالی می شود. اصلا خشک می شوم مثل یک تکه چوب. بعد باید کنجی دور از همه در خودم چمباتمه بزنم و هی چشم‌هایم در تنهایی دو دو بزنند و دست‌هایم بال بال و دلم پر پر، تا همه چیز را فراموش کنم. تا ظرفم دوباره پر شود، تا ته دلم دوباره آبی قُل بزند و روز از نو و روزی از نو.
درست مثل عادتِ ماهانه. نه این که از روی عادت باشد یا ماهانه. نه. فقط زخم می‌زند و خون به جگرم می‌کند. نه بارور می‌شوم، نه یائسه. فقط خون به جگرم می‌کند. همین.

۱۳۹۰ مرداد ۶, پنجشنبه

Research Ethics

هر وقت می‌آیم که پرسش نامه‌ای را پر کنم یا اعلام همکاری کنم در مطالعه‌ای که نیاز به مصاحبه حضوری دارد یا چیزی از اطلاعات شخصی‌ام را باید در اختیارشان بگذارم، معذب می‌شوم ودر نهایت منصرف. واژهٔ بهتر برای بیان این حالت روحی ترس است. ترس برم می‌دارد که مبادا اخلاق رعایت نشود. هم از جانب من و هم از طرف مقابل. من جانبِ محافظه‌کاری را در پی گیرم و نتایج مطالعه را بی‌اعتبار کنم و طرف مقابل از اطلاعات گرفته شده به صورت شخصی استفاده کند. ترسم ازین روست که مبادا فرداروز از همین اطلاعات برای تخریب روانی‌ام استفاده شود. نه این که از بیان افکارم بترسم. نه. ترس اصلی از آن‌جا می‌آید که تو به دلیلی تصمیم گرفته‌ای که بخشی از جسمت، ذهنت یا روحت را عریان کنی و دوست نداری همه آن را ببینند. به همین طبیعی. حق برخورداری از حریم شخصی. شاید تن‌فروشی هم که بدنش زمان‌های بیش‌تری از آن‌چه پوشیده باشد، عریان است؛ نمی‌پسندد کسی به تماشای اجابت مزاجش بنشیند.

امروز بنا به ضرورت کاری داشتم برای گرفتن گواهی‌نامه اخلاق پژوهشی این را می‌خواندم. شاید پروتکل‌های خوبی از این دست به آدم قوت قلب بدهد. نکته کلیدی اما میزان حمایت نظام قضائی از این پروتکل‌ها و تخطی از آن‌هاست. نظام قضائی ناعادل بیشتر از هر چیز دیگری تضمین یا تحدید اخلاقی به‌بار می‌آورد‌. حتی بیشتر ازشربِ خمر و تن‌فروشی و هم‌جنس گرایی به گمانم!

نکته آخر اینکه: با اوصافی که رفت، اصرار google به استفاده نام حقیقی کاربران در فضای مجازی را درک نمی‌کنم. شاید قضیه باید در حوزه دیگری بررسی شود که معقول جلوه کند. فعلا که از دید کاربری که من باشم، بی‌منطق است. ذکر دلایلش هم شاید در نوشته‌ای دیگر.

پی‌نوشت: مثالِ تن‌فروش را کَتره‌ای گفتم. باید از چند نفر بپرسم تا تأیید شود.

Natural Childbirth

نوک پستان‌هایم برانگیخته از مکش‌های دی‌شبانه یک مرد
امشب نیز مرد دیگری بر بالین
و شب‌های دیگر نیز لبریز از مردانِ دیگر
□
تمامی روزن‌هایم را به هستی گشوده‌ام
تا به ناگزیر آبستن شوم از حقیقت
آن‌گاه است که دیگر فرزندِ جسم نمی‌زایم
آن‌گاه است که من، مادر تمام مردان زمین‌ام

۱۳۹۰ مرداد ۱, شنبه

Earring - Dearring

داشتم برای دفعِ آثار بدِ ناشی از گلاویز شدن با استادم و از سر بی حوصلگی در Sears  پرسه می زدم. معمولا به آویختنی‌ها علاقه‌ای ندارم مگر آنکه هدیه از طرفِ عزیزی باشد یا ثبت خاطره‌ای. دنبال حلقه نقره بودم برای مرورِ خاطره‌ای، که گوشواره ها را دیدم. طلای زرد با سنگ های آبی. قطره‌ای‌شکل، با تقارنِ دوری که به دایره نزدیکش می‌کرد. رنگِ طلایی‌اش زرد نبود. مثل پوست برف‌گون دخترکی آفتاب خورده، در نقاشی‌ای که مال سال‌ها پیش است. بعدتر فهمیدم بهش می گویند:Golden yellow with rhodium accents. و ظرافت داشت بی آنکه ظریف باشد.
گفتم می روم گوش‌هایم را سوراخ می کنم برایشان. زیبا بودند. بسیار زیبا بودند.
قبل‌ترها هم همین استدلال را کرده بودم. زیبا بودی که گذاشتم سوراخم کنی.