۱۳۹۰ تیر ۲۱, سه‌شنبه

اثر همسانِ می و معشوق

"شراب و نشاط با فراغتِ دل رود، و آن‌چه گفته‌اند که غمناکان را شراب باید خورد تا تفتِ غم بنشاند بزرگ غلطی است؛ بلی در حال بنشاند و کمتر گرداند اما چون شراب دریافت و بخفتند، خماری منکر آرد که بیدار شوند و دو سه روز بدارد."
تاریخ بیهقی

۱۳۹۰ تیر ۱۳, دوشنبه

پیش‌عذابِ فراموشی

بعضی‌ها در زندگی‌ام بوده و هستند که وقتی به‌شان فکر می‌کنم، سرخوشی ناگهانی بَرَم عارض می‌شود. دلم لَختی برایشان غنج می‌زند و اَوجَب است که دراین احوالات قدمی هم بزنم! اکثرشان مَردند و انگشت شمار زن. هر کدام از این آدم‌ها، گوشه‌ا‌ی زیبا نواخته‌اند و صدایشان را درمن حک کرده‌اند. به هیچ وجه من الوجوه هم پاک نمی شوند. گو با ندیدن، و حرف نزدن، و زبانم لال مرد‌‌‌‌ن‌شان. جوان‌تر که بودم، نرم‌تر بودم. خنده‌های گشادِ سرشاراز محبت یک هم‌مدرسه‌ای که روز اول مهر کفش نو‌اَم را هِی و هِی لگد می‌کرد، عمیقاً در جانم می‌نشست. اما حالا سخت‌گیر شده‌ام. صدای خیلی‌ها برایم به خنده‌های دلقکی از کار بی‌کار شده می‌ماند. نه تازگی دارد، نه محبت، و نه حتی امید. خراش کوچکی هم نمی‌دهند چه برسد به این‌که حک کنند.
برای همین است این روزها، که به اضمحلالِ ناگزیرم فکر می‌کنم، می‌بینم فراموشی برایم دردناک‌تر از هر عارضه دیگری است. نبینم ونگویم و نشنوم و راه نروم را، نه این که هراسی نباشد. حتماً که رنج‌آور است و جانکاه. ولی به یاد نیآوردن این آدم‌ها، که بهترینِ اندوخته‌هایم از دیدن‌ها و گفتن‌ها و شنیدن‌ها و تفرّج‌ها هستند، عذابی است فراتر از حد توان کنونی‌ام. حتی اندیشیدنش را هم نتوانم تاب آورد.

۱۳۹۰ خرداد ۳۱, سه‌شنبه

Hollow

خیلی خالی­ام. آن قدر خالی که می­ترسم اگر با کسی حرف بزنم، انعکاس صدایش بشکاندم.
آن قدر که هر روز صبح دوباره انکارش می کنم و روز از نو و روزی از نو.

۱۳۹۰ خرداد ۲۸, شنبه

Innateness and Language

حدس می­زنم که اگر به فرانسوی بگوید دوستم دارد، بیشتر از این دوستش بدارم. خودم هم وقتی انگلیسی حرف می­زنم، بیشتر مصداق "اخضع بالقول" هستم و وای به حال آنان که در دل مرضی دارند! داشت برایم داستانش را می­خواند.نثرش به گوش خشن بود و در درون لطیف. نوشیدنی­اش را هم با هوس، به آلمانی سفارش ­داد. باید می­گفتمش که داستان را به آلمانی بنویسد و برایم بخواند. زیر دوش هم فقط کسی که اسپانیایی حرف می­زند را راه می­دهم. اسپانیایی با همهمه­ی آب همخوانی دارد: Quizás, Quizás, Quizás

گاهی خیال می­بافم: کاش هر روز به زبان تازه­ای با من سخن می­گفتی.

سفرنامه

هفته ای بیش، بی تو تشنه زیستن.
ساعتی، حمله ی وحشی خواستنت.
دوازده دقیقه، روانیِ آبِ صدایت.
و تا ابد سرخوش از حادثه، که تویی. 

۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۱, یکشنبه

دموکراسی سفید

به دلیلی شخصی داشتم در مورد زنان پیامبر بررسی می کردم که به "امهات المؤمنین، ازواج رسول الله" رسیدم. پیامبراز ازدواج با برخی زنان (حداقل دو تن) به دلیل پیسه (بیماری بَرص یا همان vitiligo لکه های سفید بر پوست) منصرف شده و یکی را هم طلاق داده است! از همان هایی که مایکل جکسون گرفت و هیچ کس طلاقش نداد!

خوش آمدگویی دیار غربت به من هم با همین لکه های سفید روی صورتم شروع شد. دکترم گفت: بیماری خود ایمنی است و استرس تشدیدش می کند. پیش خودم گفتم شاید رسول الله می توانست عادلانه ترعمل کند. البته که خدا داناتر است.

پی نوشت: اگر به دموکراسی معتقد باشی، 51 درصد صورتت که سفید شد می روی لیزر درمانی و بقیه اش را هم سفید می کنی. ولی من دموکراسی به این شیوه را نمی پسندم. فکر کنم اگر در جامعه دموکرات هم باشم ترجیح می دهم کاری برای حقوق اقلیت کنم. بعضی حقوق را نمی توان به موجب رای بیشترداشتن از بقیه گرفت.